3. தன்பால்

***************

26. சிவயோக நிலை (251-260)

*******************************************

251. அடிமிசை வாயு வடுத்தடுத் தேகி

முடிமிசை யோடி முயல்.

உந்திக் கமலத்தின் அடிப்பாகத்திலிருந்து உண்டாகும் வாயுவாகிய அபானனைத் திருவடிகளோடு செலுத்திப் பிறகு பிரணவ உச்சிக்குள் செலுத்திவிடு.

வாசிட்டம் : புசுண்டர் கதை :

“ஆடுகின்ற பிராண லயத்தருகு மேவியபான லயத்தரு - குற்றுப்பிராணாபான

ணூடுபயில் சிற்பரத்தை யேத்துகின்றே நுற்றவபானன் - றேற்றமொழிந்துநிற்க

நீடுபிராணனு மிறக்க மூக்கினுச்சிநேர் விசும்பிற் -

சிற்பரத்தை நீக்கமில்லேன்

நாடுமலமொன்று மறக்கலைகள்சூழ நாகர்தொழும் -

பதம் பெற்றே னல்லநோக்கால்.”

252. உண்ணாடி வாயு வதனையுட னிறப்பி

விண்ணோடு மெள்ள விடு.

சந்திர சம்பந்தமான அபானனை இன்னதென அறிந்து கொண்டு, உந்திக்கமலத்தில் கலக்க வைத்து, சிதாகாயத்தில் செல்லும்படி விடு. இக்குறளில், இரேசக தந்திரத்தைச் சொல்லிப் பின் பூரக ஆரம்பத்தையும் சொல்லுகிறார்.

வாசிட்டம்:

“குண்டலியெனுஞ் சீவசத்திமிக நல்லதாய் கூடிநிற்கு

மண்டுபிராணாபான வடிவமாதலிற் கீழ்மேல் வந்துபோகு

மிண்டற மேல்போகிலு மெல்லா மாய்ப்போ மீளினு - மெல்லாமாய் மீளுந்

தண்டலிலாப்பு மானாகிச் சாமேவும் பிராணனுமிச் - சத்திதானே.”

253. மெள்ள விரேசித்து மெய்விம்மிப் பூரித்துக்

கொள்ளுமின் கும்பங் குறித்து.

மிருதுவாக அபானனைப் பிராணனோடு கலக்கவைத்து, உடல் விதிர்விதிர்த்து, கலைகள் பெருத்து மேல் நோக்கும்படி செய்து, கும்பக நிலையடையும் சமயத்தை அறி.

மணிவாசகப் பெம்மான்:

“மெய்தானரும்பி விதிர்விதிர்த்துன் விரையார் கழற்கென் கைதான் தலைவைத்துக்கண்ணீர்ததும்பிவெதும்பியுள்ளம் பொய்தான் றவிர்ந்துன்னைப் போற்றி சயசய போற்றி யென்னுங் கைதானெகிழ விடேனுடையா என்னைக் கண்டுகொள்ளே.”

வாசிட்டம் :

இரேசகம் :

“மருவிதய விண்ணினுந் தன்னித யத்தூடே

வருத்தமறப் பிராணனன்கள் புறநோக் கெய்தல்

புரிவுறவுண் மேவுமிரே சகந்தா னாகும்.”

பூரகம்:

“விராவிந்த பிராணன் விடாதசைவாஞ்சத்தி

மேவியொழி யாதுலவு மேனியுள்ளே

திரமின்றிப் பிறத்தினும் முள்ளினுமெப்போதுந்

திரும்பாது மேற்போதல் செய்கையாம்.”

“மற்றையபானனு மசைவாஞ் சத்திமேவி

மாறாமலுலவு மகவாகியத்தி

லுற்றவுடலிற் கீழேயோடாநிற்கும் முறுநனவு

கனவிலு மிவ்வுயர் பிராணன்

முற்றுற மீள்வது நன்றாமறிந்தோர்க் கின்பமுழுதளிக்கு

மிதனியல்பை மொழியக் கேளாய

பெற்றபுறத் தீராறு விரன்மட்டோடும் பிராணன்

மீட்டுடலூறல் பூரகமாய்ப் பேசும்.”

கும்பகம்:

“புறநின்று சாலவு முள்ளடங்கவன்பு பொருந்தாம லபானனுடற் புகுதலெய்துந்

திறனென்று மதனையும் பூரகமாய்ச் செப்புந் தீரவபானனு மொளித்துப் பிராணந்தானு

மறவுமிதயத் தசைவற்றிருக்கு மெம்மட்டம் மட்டுங் கும்பக மரமவத்தையாகும்

இறவறுநல் யோகியரீ தனுபவிப்ப ரெக்கலையுங் கற்றுணர்ந்த வேதத்தோனே.”

254. இரேசக முப்பத் திரண்டது மாத்திரை

பூரகம் பத்தாறு புகும்.

இரேசகத்திற்கு வேண்டிய கால அளவு முப்பத்தியிரண்டு மாத்திரை. பூரகத்திற்கு வேண்டிய கால அளவு பதினாறு மாத்திரை.

“கண்ணிமைப் பொழுதும், கைநொடிப்பொழுதும் மாத்திரைக்களவாம்.” – பவணந்தி

255. கும்பக நாலோ டறுபது மாத்திரை

தம்பித் திடுவது தான்.

கும்பகமாவது, உந்திக்கமலத்தில் அறுபத்தினாலு மாத்திரையளவு, பிராணாபானனை அசைவற்ற நிலையில் நிறுத்துவதே.

256. முன்ன மிரேசி முயலுபின் பூரகம்

பின்னது கும்பம் பிடி.

இரேசகத்தில் தொடங்கிப் பூரகத்தைச் செய்து இறுதியில் கும்பகத்தில் நிறைவுசெய். உலகத்தார் உள்வாங்கி வெளிவிடும் கழிவுப் பொருளாகிய வாயுவால் இம்முறையில் செய்யப் பலனில்லை.

257. ஈரைந் தெழுபத்தீ ராயிர நாடியுஞ்

சேருமின் வாயுச் செயல்.

இரு வாயுக்களான, பிராணாபான வாயுக்கள், தன் வினையினால் பஞ்சேந்திரியங்களையும், எழுபத்தியீராயிரம் நாடிநரம்புகளையும் ஒன்றாக்கிவிடும்.

வாசிட்டம்:

“சீமானாஞ் சிகித்துவசன் கதைக்கிடையே வினவுதலாற் - செப்புகின்றேன்

கோமானே பிராணாதிபவனத்தின் பரிசயத்தின் - கொள்கையாகிச்

சாமாறில்லாப்பயன் செய்நெறிகேட்பாய் வாதனைகள் - சற்றுமின்றிப்

போமாறு செய்துளத்தி லிதற்கடுத்தவாதனையே - பொருந்திநின்று.”

258. வாசலீ ரைந்து மயங்கிய வாயுவை

ஈசன்றன் வாசலி லேற்று.

கண்ணிரண்டு, காதிரண்டு, மூக்கிரண்டு, வாய் ஒன்று ஆகிய ஏழு வாசல்களின் வழியாய் நுழையமாட்டாது திகைக்கும் வாயுவைச் சிவன் வெளிப்படும் பிரமரந்திரமாகிய சுழுமுனைத் துளையினுள் நுழை.

திருமந்திரம்:

“ஆரிய னல்லன் குதிரை யிரண்டுள

வீசிப் பிடிக்கும் விரகறிவா ரில்லை

கூரிய நாதன் குருவினருள் பெற்றால்

வாரிப் பிடிக்க வசப்படுந் தானே.”

ஆரியன் = பெருமை மிக்க மனம். விரகு = முறைமை.

கூரிய = நுண்ணறிவுள்ள. வாரி = சேர்த்து.

குதிரை இரண்டு = இடகலை, பிங்கலை.

இடகலை, பிங்கலை ஆகிய இரு குதிரைகளைச் (உயிர்ப்பு) செலுத்தும் ஆரியனாகிய மனம் நல்லவனே. அவ்வுயிர்ப்பினை விடுத்தலும் எடுத்தலும் போலவே தடுத்தலாம் வீசிப் பிடிக்கும் வழி அறியாது மயங்குகிறார்கள். திருவருள் அருளால் நன்னெறி ஒழுக சிவகுரு எழுந்து வந்து ஆட்கொள்ளுவார். அத்திருவருள் கிட்டியபின்தான் குதிரையாம் உயிர்ப்பு வயப்படும்.

“மேல்கீழ் நடுப்பக்க மிக்குறப் பூரித்துப்

பாலாமி ரேசகத் தாலுட் பதிவித்து

மாலாகி யுந்தியுட் கும்பித்து வாங்கவே

யாலால முண்டா னருள்பெற லாமே.”

மேல் = தலை, கண், காது முதலியன.

கீழ் = கால், பெருவிரல் முதலியன.

நடு = நெஞ்சம், கொப்பூழ் முதலியன.

மேலும், நடுவும் நிறையுமாறு உயிர்ப்பை உள்ளிழுக்க வேண்டும். இதுவே பூரித்தல். அவ்வாறு எடுத்ததைத் தக்க அளவுக்கு வெளிவிடுதல் வேண்டும் இதுவே இரேசகம். பூரித்தலுக்கும் இரேசகத்துக்கும் நடுவே எடுத்ததைத் தடுத்து நிறுத்துவதே கும்பகம். இங்ஙனம் செய்வதுவே வளிப்பயிற்சி. இதை இடையறாது செய்து வந்தால் ஆலகால விடத்தை (மாலால் விழையும் மேலாம் பிழை) உண்டவன் அருள் கிட்டும்.

259. தயாவினில் வாயு வலத்தி லியங்கில்

தியான சமாதிகள் செய்.

அருளை வீசும் நாபிக்கமலத்திலிருந்து உண்டாகும் பிராணாபான வாயுக்கள் பிங்கலையில் பாயும்போது, தாரணை, தியான சமாதிகளைச் செய்.

திருமந்திரம்:

“நடுவுநில் லாமல் லிடம்வல மோடி

அடுகின்ற வாயுவை யந்தணன் கூடி

யிடுகின்ற வாறுசென் றின்பணி சேர

முடிகின்ற தீபத்தின் முன்னுண்டென் றானே.”

அந்தணன் = சிவன். நடுவு = சுழுமுனை.

பணி = குண்டலி. தீபம் = உயிர்ப்பு அடங்கும் சோதி.

உயிர்ப்பு ஓட்டம் நடுநாடியாம் சுழுமுனையில் நிற்க வேண்டும். அப்படி நில்லாது இடம் வலம் ஓடினால் இறப்பு நேரும். அவ்வுயிர்ப்பினை சிவன் திருவடியில்மிடையறாது நிறுத்த மூலச்சத்தி எழும். திருவருள் ஒளி ஆவியுடன் விளங்கும்.

“மாறி வருமிரு பான்மதி வெய்யவ

னேறி யிழியு மிடைபிங் கலையிடை

ஊறு முயிர்நடு வேயுயி ருக்கிரந்

தேறி யறிமின் தெரிந்து தெளிந்தே.”

உயிர்ப்பின் ஓட்டமே சரம்.

அது, வெள்ளி, திங்கள் கிழமைகளில் இடமூக்கு வழியாகச் செல்லுதல் வேண்டும்.

சனி, ஞாயிறு, செவ்வாய்க் கிழமைகளில் வலமூக்கின்வழி செல்லுதல் வேண்டும்.

வியாழக் கிழமைக்கு, வளர்பிறையில் இடமூக்கும், தேய்பிறையில் வலமூக்குமாக ஓடுதல் வேண்டும்.

திங்கட் கிழமை, ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் உயிர்ப்பு ஓட்டம் நடக்கவேண்டிய முறைக்கு மாறாக நடந்து ஏறி இறங்குவதும், நடுநாடியில் புகுவதும் கண்டால் உயிருக்கு இடர் வரும் எனத் தெளிந்து தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.

“உதித்து வலத்திடம் போகின்ற போது

அதிர்த்தஞ்சி யோடுத லாமகன் றாரு

முதித்தது வேமிக வோடிடு மாகில்

உதித்த விராசி யுணர்ந்துகொ ளுற்றே.”

அதிர்த்து = சிதறி. இராசி = ஒழுங்கு.

மேற்கூறியபடி அவ்வக் கிழமைகட்குக் கூறிய முறைப்படி உயிர்ப்பு ஓடும்போது சிதறி ஓடினால் இறப்பு நெருங்குமென அஞ்சு. அவ்வுயிர்ப்பு அளவில்லாமல் ஓடினால் உடன் இறப்பராம்.

260. ஆதியா மூலமறிந் தஞ்செழுத் தினைப்

பேதியா தோது பிணை.

யோகசாதனைக்கு மூலமாயுள்ள நாபிக் கமலத்தை அறிந்து, பஞ்சேந்திரிய சத்திகளை வேறுபடாது சேர்த்துவிடு.

பிரணவத்தோடு பஞ்சேந்திரிய சக்திகளைச் சேர்ப்பதே “ஓம் நமசிவய” என்னும் மந்திர உபதேசத்தின் கருத்தாம்.

“மூலம்” – என்பது மூலாதாரமல்ல. மூலாதாரம் என்னும் பழக்கச் சொல் ஒவ்வொரு பொருளும் உதிக்குமிடம். துவாத சாந்த வெளி யென்பது பிரணவ உச்சியைத் தாண்டிக் கலைகளோடு செல்லும்போது தலைக்கு மேல் பன்னிரு அங்குல அளவில் உள்ளது. இந்த இடமே இரவு பகலற்ற இடம்.

42. இடைபிங் கலைகளி ரேசக மாற்றி
லடையு மரனா ரருள்.

அரன் என்பதைப் பரமசிவனாகக் கொள்ளாமல் பரம+சீவனாகக் (பர+சீவனாக) கொள்ளல் வேண்டும். ஆகவே, ஆதியெனக் கொள்வோம்.
இவ்விடத்து, பீர் முகம்மது அவுலியாவின் ஆநந்தக் களிப்பின் ஒரு பாடலை நினைவு கூருதல் அவசியம்.

“இவ்வென் றெழுத்ததைப் பற்றி – இரு
வாசலைப் பூட்டி யடைத்துப் பிடித்துக்
கொல்லன் றுத்திகொண் டூதி – நல்ல
கோவலமாய் மூலக் குகையை யெழுப்பி
வில்லின்மேல் நாணம்பை யேற்றி – வெகு
வேகமா யொன்பது வாச லடைத்து
அல்ஹம்தி லொன்றாகி நின்ற – நந்தம்
ஆதியை நன்றாகக் கண்டுகொண்டேனே.”

வளிநிலையாம் மூச்சுப் பயிற்சி குறித்துத் திருமூலர் :

“ஏறுதல் பூரகம் ஈரெட்டு வாமத்தால்
ஆறுதல் கும்பம் அறுபத்து நாலதில்
ஊறுதல் முப்பத் திரண்டதி ரேசகம்
மாறுதல் ஒன்றின்கண் வஞ்சக மாமே.”

வாமம் = இடகலை.
ஈரெட்டு = பதினாறு மாத்திரை, அறுபத்தி நான்கு மாத்திரை.
மாறுதல் = மடை மாறுதல். சிவசிவ என்பது நான்கு மாத்திரை.

“சிவசிவ” எனும் மந்திரமே செந்தமிழ்த் திருமாமறை முடிபு.

ஏறுதல் – பூரகம்:
சிவசிவ என நான்குமுறை கணித்து(இடது நாசியை வலது கையின் மோதிர விரல், சுண்டு விரல்களால் அடைத்து) வலது நாசித்துவாரத்தினால் தூய மூச்சுக்காற்றை உள்ளிழுத்தல்.

ஆறுதல் – கும்பகம்:
சிவசிவ எனப் பதினாறுமுறை கணித்து உள்ளிழுத்த மூச்சை மூடி உள்ளே நிறுத்தல்.

ஊறுதல் – இரேசகம்:
உள் நிறுத்திய மூச்சை சிவசிவ என எட்டுமுறை கணித்து வல நாசித் துளை வழியே மெதுவாக வெளியில் விடுவது.

இவ்வாறே, மடைமாற்றி இடநாசி வழியாகவும் செய்தல் வேண்டும். இங்ஙனம் இயன்ற அளவு மாறிமாறிப் பயிலல் வேண்டும்.

இடகலை,பிங்கலை ஆகிய இரு கலைகளினாலும் பூரக, கும்ப, இரேசகத்தை மாற்றி மாற்றிச் செய்தால் மூலக் குகையைத் திறந்து உட்செல்லலாம்.
இட பிங்கலைகள் என்பது சூரியன், சந்திரன் என்னும் இரு திருவடிகளை அடக்கி வைத்திருக்கும் இட, வலக் கண்களே. இங்கு இரேசித்தல் என்பது ஒன்றுசேர்தலாம். சூரியனும் சந்திரனும் ஒன்று சேர்ந்தால் காருவா என்னும் அமாவாசையாகும். அச்சமயமே ஞான வினைகளைத் தொடங்கும் காலம்.

வாசிட்டம் – புசுண்டர் கதை :

“நீ யிங்கெதிர்காணும் பூதவுடலாம் மனைநடுவே பொருந்துமிதய புண்டரிகச் சீதமலரில் உள்ளிரண்டு செறியும்பிராண நபானனென்.”

திருமந்திரம் :
****************
“விண்ணின் றிழிந்து வினைக்கீடாய் மெய்கொண்டு
தண்ணென்ற தாளைத் தலைக்காவல் முன்வைத்து
உண்ணின் றுறுக்கயொ ரொப்பிலா ஆனந்தக்
கண்ணின்று காட்டிக்களிம் பறுத்தானே.”

தலைக்காவல் = சிறந்தகாவல், தலைக்குக் காவல்.
களிம்பு = ஆணவமலம்.

ஆருயிர்களை ஆட்கொள்ள வேண்டிய அருள்வினைக்கு ஈடாக விண்ணாகிய சிவ உலகத்திலிருந்து நில உலகத்திற்கு இறங்கிச் சிவகுருவாக வந்தருளினான். மிகவும் குளிர்ச்சி பொருந்திய தாளை(திருவடி)த் தலையில் முன்புறம் அமைத்து அருளினான். அவனே உள்நின்று நெகிழச் செய்து ஒப்பிலாப் பேரின்பக் கண்ணாகிய அகக்கண் காட்டி, அன்பு முதிர்ச்சியால் அருளை வளரச் செய்து களிம்பாம் ஆணவமலத்தை அறுத்தான்.

அமாவாசை காலத்தில், நாம் வெளிப்படையாகச் செய்யும் வினைகள் எல்லாவற்றையும் உள்முகத்தில் அமைத்துப் பார்க்க மெய் விளங்கும்.

43. அங்குலியான் மூடிமுறையா லிரேசிக்கிற்
பொங்குமாம் பூரகத்தி னுள்.

விரல்களால் நாசித் துவாரங்களை மூடியும் திறந்தும் இரு கலைகளையும் கலக்கச் செய்தல் வேண்டுமெனக் கூறுவோர் பலர். ஆயினும், குருபிரான் காட்டிய வழியில் முறையாக அங்குலியெனும் புருவமத்தியில் பார்வை வைத்து இரு கலைகளையும் கலக்கச் செய்து பூரகம் செய்யும்போது கலைகள் பொங்கி வழியும்.

ஏறுதல் – பூரகம்:
சிவசிவ என நான்குமுறை கணித்து(இடது நாசியை வலது கையின் மோதிர விரல், சுண்டு விரல்களால் அடைத்து) வலது நாசித்துவாரத்தினால் தூய மூச்சுக்காற்றை உள்ளிழுத்தல்.

44. எண்ணிலியூழி யுடம்பா யிரேசிக்கி
லுண்ணிலமை பெற்ற துணர்வு.

இங்கு “ஊழி” என்பதைக் காலத்திற்கு பயன்படுத்தாது, செயற்கை யொழிந்த காலத்திற்கு உபயோகித்தலே நன்று. கணக்கிலடங்கா(எண்ணிலடங்கா)த முறைகள் இரேசித்தால் உள்ளுடலுக்குள் அறிவு நிலைத்து, உணர்வு விளங்கும்.

45. மயிர்க்கால்வழி யெல்லா மாய்கின்றவாயு
வுயிர்ப்பின்றி யுள்ளே பதி.

மயிர்க்கால் = மயில் + கால்.

மயில் மாயயைக் குறிக்கும். மாயையின் வழியில் (கால்) உயிர்க் காற்றாகிய வாயு (உயிர்ப்பு) அழிந்து கொண்டு இருக்கின்றது. அதை முற்றிலும் முக்கலையும் ஒன்றுமிடத்தில் பதித்து நிலை நிறுத்திவிடு.

46. இரேசிப்பது போலப்பூரித்து நிற்கிற்
றராசுமுனை நாக்கதுவே யாம்.

கலைகளைப் பூரிக்கச் செய்யும் பூரகம் என்னும் தந்திரத்தில் (தன்+திறத்தில்) நின்றால், நுனி நாக்காகிய பிரணவ உச்சி நிறைகோலாயிருக்கும். பூரகம் பூரிப்புடையது. பூரிப்படைந்தால்தான் மேல்நோக்கும். மேல் நோக்கினால்தான், பிரணவத்தை உருவாக்க முடியும்.

திருமந்திரம்:

“நாவின் நுனியில் நடுவே சிவிறிடில்
சீவனு மங்கே சிவனு முறைவிடம்
மூவரு முப்பத்து மூவருந் தோன்றுவர்
சாவது மில்லை சதகோடி யூனே.”

சிவிறிடல் = விசிறியின் அடிப்பகுதி போல விரிந்து குவிதல்.
மூவர் = அயன், அரி, அரன்.
முப்பத்து மூவர் = பகலவர் பன்னிருவர், உருத்திரராம் முனிவர் பதினொருவர், வசுக்கள் எண்மர், மருத்துவர் இருவர்.
சதம் = நூறு. ஊன் = உடல்.

நாக்கின் நுனியால் அண்ணமுகட்டில் உள்ள ஊசித்துளை வழியைத் துருத்தி போலக் குவித்து வைத்து அடைக்க உயிரும், உயிருக்குயிராம் சீவனாகிய சிவனும் ஒன்றுசேர்ந்து உறைவர். திருவடிகளால் காணுதலால் ஆவி மூன்று தெய்வங்களையும், முப்பத்து முக்கோடி தேவரையும் எளிதில் காணலாம். நூறுகோடி ஊழி வந்தாலும் உடலுக்கு அழிவில்லை.

“தீவினை யாடத் திகைத்தங் கிருந்தவர்
நாவினை நாடி நமனுக்கிட மில்லை
பாவினை நாடிப் பயனறக் கண்டவர்
தேவினை யாடிய தீங்கரும் பாமே.”

தீவினையாட = தீய கருமங்களால்.
நாவினை நாடில் = நாவின் நுனியை அண்ணாக்கில் சிவிறிடில்(கேசரியோகம்). பாவினை = திருமறைத் திருப்பாட்டை.
பயனற என்பதை அறபயனெனப் பொருள்கொள்ளல் வேண்டும்.
அ·தாவது, முழுப்பயனையும். தேவினை = நன்மை தரும் வினைகளால்.

பாவச் செயல்களைப் புரிந்தவர் பிறப்பு இறப்புக்கு உட்பட்டுத் திகைத்து இருப்பர். கேசரி யோகத்தை முறையாக ஞானாசிரியனிடம் கற்று, பயின்றுவர நீண்ட நாள் வாழ்வர். மறலியாம் எமனுக்கு அங்கே வேலையில்லை. செந்தமிழ் மறைப்பாட்டை ஆய்ந்து இடையறாது ஓதி அதன் முழுப் பயனையும் அடைந்தவர் சிவத்துடன் கூடிப் பேரின்பம் அடைவர்.

“ஊனூறல் பாயும் உயர்வரை உச்சிமேல்
வானூறல் பாயும் வகையறி வாரில்லை
வானூறல் பாயும் வகையறி வாளர்க்குத்
தேனூறல் உண்டு தெளியலு மாமே.”

ஊறல் = இடையறா ஊற்றுடைய புனல். இதுவே ஆகாய கங்கை என உருவகிக்கப் பட்டது.
ஊனூறல் = விந்து. வானூறல் = அமிழ்து. தேனூறல் = அமிழ்தின் சுவை.

உயர்விடமாகிய உச்சியில் இருந்து விந்து கீழ்நோக்கி இறங்கும். அங்ஙனம் செல்லவிடாது வளிப்பயிற்சியால் உச்சித்துளைக்கு ஏற்றிட அதுவே அமிழ்தாய் மாறும். திருவருள் துணையால் இந்நிலை எய்தியோர்க்குத் தேனூறலாகிய திருவடி உணர்வாம் தெளிவு உண்டாகி இன்பம் கிட்டும்.
இறைவனின் முடிமேல் உள்ளவை: கங்கை, மதி, அரவு, கடுக்கை(கொன்றை). ஆக, கங்கை வானூறலாகவும், மதி ஊனூறலாகவும், அரவு குண்டலியாகவும், கடுக்கை தேனூறலாகவும் உருவகிக்கப் பட்டதென்பர்.

47. கும்பகத்தினுள்ளே குறித்தரனைத் தானோக்கிற்
றும்பிபோ னிற்குந் தொடர்ந்து.

தும்பி = கரும்பு (கோல்). தும்பி என்பதை வண்டு, யானை ஆகியவற்றோடு ஒத்து நோக்கில், நிறம், குணம், உருவம் ஆகியவைகள் பொருந்தாது.
ஆகவே, தும்பி என்பதைக் கரும்பு என்றே எடுத்துக் கொள்ளல் வேண்டும்.

கரும்பு, வெள்ளை சிவப்பு கலந்திருப்பதால், வெள்ளையும் சிவப்பும் பிராணாபான வாயுவைக் காட்டுகிறது. வாயுவோ நாதபிந்து சாரமாயிருக்கிறது. குணமோ இனிப்பாகிய சுகத்தைத் தருகிறது. உருவமோ, நீண்டு உயர்ந்து இருக்கின்ற தன்மையும், அதன் இலைகள் இடை பிங்கலைக் கலைகளைக் குறிக்கும் தன்மையாலும் இங்கு, தும்பி என்பதற்குக் கரும்புகோல் என்றே எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பர் மூத்தோர்.

கும்பகத்தில் நிலைத்தூன்றி நின்று சீவனை நோக்கில், ஆன்மாவானது கரும்புக்கோல் போல், நோக்கோடு மேல்நோக்கி நிற்கும்.

திருமந்திரம்:

“தீங்கரும் பாகவே செய்தொழி லுள்ளவர்
ஆங்கரும் பாக அடையநா வேறிட்டுக்
கோங்கரும் பாகிய கோணை நிமிர்த்திட
ஊன்கரும் பாகியே ஊனீர் வருமே.”

கோங்கரும்பு = பாம்பின் தலை, குண்டலி. கோணை = வளைவை.
ஊனீர் = உடல் அமிழ்து.

கேசரி யோகப் பயிற்சியால் வெறுக்கத்தக்க உடலை விரும்பத் தகுந்த கரும்புபோல் ஆக்கிக் கொள்ள இயலும். பூவின் அரும்பு போன்ற நாவின் நுனியை மேல்நோக்கிக் குவித்துச் செலுத்திப் பாம்பின் தலைபோல உள்ள கோங்கரும்பை ஒத்த குண்டலியின் வளைவை நேராக்கினால் உடல் கரும்புபோல இனிமை உடையதாகும். ஊனீராம் மதிமண்டல அமிழ்தும் சுரக்கும்.

48. இரேச கபூரக கும்பக மாற்றிற்
றராசு போனிற்குந் தலை.

எண்சாண் உடலுக்கு தலையே பிரதானம். தலையில் முக்கியம் கண்களே. அவைகள் சூரிய, சந்திரனாகும்.
சூரியனுக்குப் பன்னிரண்டு கலைகள்.
சந்திரனுக்கு பதினாறு கலைகள்.
இவ் வேறுபாடுகளினாலேயே, மனம் தடுமாறுகிறது.
இதைத் திருத்தவே, இரேசக, பூரக, கும்ப வழிகளை வகுத்தனர்.
இவ்வழிகளில், மாறிமாறிப் பயிற்சி செய்தால், பார்வையானது கலைகளுடைய குறைகளை நிறைவு செய்யும். அப்போது, தலை துலாக்கோல் போல் நிற்கும்.

49. வாயு வழக்க மறிந்து செறிந் தடங்கி
லாயுட் பெருக்க முண்டாம்.

பிராணபான வாயுக்களின் அசைவுகளை (சலனத்தை, ஓடும் வழி வகைகளை) அறிந்து, உணர்ந்து, அவைகளை ஒன்றுசேர்த்து (செறிந்து), உந்திக் கமலத்தில் நிலை நிறுத்தி, அடங்கினால், ஆயுள் பெருகும்.

50. போகின்ற வாயு பொருந்திற் சிவமொக்குந்
தாழ்கின்ற வாயு வடக்கு.

மேல்நோக்கிச் செல்லும் பிராணவாயுவுடன், கீழ்நோக்கிச் செல்லும் அபானவாயுவைக் கட்டுப்படுத்தி, மேல் நோக்கிச் செலுத்தி, இரண்டையும் ஒன்றாக்கினால், சிவத்தொடு ஒன்றலாம்.