*************************

மூக்கிலே முத்துமூக்கணி புனைதல்

************************************

4.11 தன்னை நிந்தைசெய் வெண்ணகை மேற்பழி சார

மன்னி யங்கது நிகரற வாழ்மனை வாய்தன்

முன்னி றந்திடு வேனென ஞான்றுகொள் முறைமை

என்ன வெண்மணி மூக்கணி யொருத்திநின் றிட்டாள்.

வெண்நகை - வெண்பல்; மன்னி - நிலைபெற்று;

நிகர் அற – ஒப்பில்லாமல்; வாய்தல் - வாசல்;

ஞான்றுகொள் - தூக்குப் போட்டுக் கொள்கிற;

வெண்மணி மூக்கணி - வெள்ளை முத்துக் கோத்த

மூக்கணி, புல்லாக்கு. இது மூக்கின் நடுத்தண்டிற்

றுளைத்துப் புனைந்து மேலுதட்டில் படுமாறு அணியும்

ஒரு முத்துக் கோத்த அணி.

வெண்பற்கள், முத்துக்களையும் பழிக்கும் வண்ணம்

உள்ளனவாகையால், ஒரு முத்துத் தூக்குப் போட்டுக்

கொள்கின்றாற் போலிருந்தது என்றார். உங்கட்குப்

பழிவருமாறு உங்கள் மனை வாசலில் ஞான்று

உயிர்விடுகின்றேன் என்று கூறித் தூங்குவது போல

என்பது கருத்து.

பிரபுலிங்க லீலை - 4.12

*************************

கழுத்தில் அட்டிகை அணிதல்

*******************************

4.12 கற்றை யங்குழல் நறுமலர்த் தொடையொடு கனமாய்

உற்ற ணங்குமென் றிலகுபூண் பிடித்ததை யொப்ப

விற்ற யங்குவாள் நுதலெழில் மாயைதன் மிடற்றில்

பொற்ற டந்தகட் டணியொரு மடவரல் புனைந்தாள்.

கற்றை - சேர்க்கை; அணங்கும் - வருந்தும்;

வில் தயங்கு - விற்போல் விளங்குகின்ற; மிடறு - கண்டம்; தடம் - பெரிய;

தகட்டு அணி - தகட்டு வடிவத்தையுடைய அட்டிகை.

கூந்தற்சுமை அதன்மேல் மலர்ச்சுமையுந் தாங்கிக்

கழுத்து வளையும் என்று அதற்குப் பூண்

பிடித்ததுபோல பொன்னாலான தகட்டணியை

மாயையின் கழுத்தில் ஒருத்தி அணிவித்தாள்.

பிரபுலிங்க லீலை - 4.13

*************************

கைகளில் வளையல்கள் அணிதல்

***********************************

4.13 கன்னி யத்தம்வந் தினமணிக் கற்கட கத்தின்

மன்னி யுற்றதற் புதமென வளைபல காக்க

வின்னு தற்கருங் கண்மட மாதுகை விளங்கப்

பொன்னின் நற்கட கம்புனைந் தனளொரு பூவை.

கன்னி - மாயை, கன்னி இராசி; அத்தம் - கை;

அத்த நாள் - (கன்னி இராசியில் இருக்கின்ற அத்த நாள் வந்து).

இனமணி - ஒரே வகையுள்ள மணி;

கல் கடகம் - மணி பதித்துச் செய்யப்பட்ட கடகம், கற்கடக இராசி.

மன்னி உற்றது - நிலை பெற்று நின்றது;

கடகம் என்பது வளையல்கள் கரத்தைவிட்டு நழுவி விழாமற் காக்கும் ஓர் அணி.

மாயையின் கைகளில் பல வளையல்களை

அணிவித்து, அவை நழுவிவிடாதிருக்க கடகத்தையும்

பூட்டினாள் ஒருத்தி.

மாயையின் கைகள் ஒரே விதமான மணிக்கற்களைப்

பதித்த கடகத்துக்குள்ளே வந்து

நிலைபெற்றிருக்கிறதெனவும், கன்னி இராசிக்குரிய

அத்த நாள் கற்கடக இராசியில் வந்து

நிலைபெற்றிருக்கிறதெனவும் இரு பொருள் காண்க.

பின் கூறியது வெளிப்பொருள்.

பிரபுலிங்க லீலை - 4.14

*************************

செம்பவளக் கோவை அணிதல்

********************************

4.14 ஆயும் இன்சுவை தரச்செலுங் கையுட னடுத்து

வாயி னொண்கவின் காணிய மருவுறு மாபோல்

மாயை தன்கையிற் பொற்கட கத்தின்முன் வனைந்தாள்

தூய செம்பவ ளங்களைக் கோத்தொரு தோகை.

ஆயும் - ஆராய்ந்துக் கொள்ளப் பெறும்;

ஒண்கவின் - சிறந்த அழகு;

காணிய - காணும் பொருட்டு;

வாய் செம்மை நிறத்தால் பவளம்போல்

விளங்குதலின், பவளக்கோவையானது உணவு

கொண்டு செல்லுங் கைகளோடு வாயின் அழகு

காணச் சென்றாற் போலிருந்தது என்க.

வளையல்களுக்கு முன் கடகமும், கடகத்துக்கு முன்

பவளக்கோவையும் அணிவது இயற்கை.

பிரபுலிங்க லீலை - 4.15

************************

மார்பில் மணிக்கோவை அணிதல்

**********************************

4.15 மங்க லத்தொழில் ஆடவர் மனநடக் கிற்காக்

குங்கு மப்பெருஞ் சேற்றினைக் குறித்திடு கற்போல்

மங்கை யர்க்கொரு திலகமா கியவெழில் மாயை

கொங்கை யிற்புனைந் தனளொரு பெணிமணிக் கோவை.

நடக்கிறா - நடப்பதற்காக;

மணிக்கோவை - ஒன்பது வகை மணிகளாலாகிய மாலை;

மங்கையர்க்கு ஒரு திலகமாய் விளங்கும் அழகிய

மாயையின் கொங்கையில் பலவகை முத்து

மணிகளால் கோத்த மணிக்கோவையை

அணிவித்தாள் ஒருத்தி.

ஆடவர் உள்ளம் குங்குமச் சேற்றிலே வழுக்கி

விழாதபடி கற்களை வரிசையாகப் பதித்தாற்

போன்றிருந்தது மணிக்கோவையணிந்தது.

மணிக்கோவை - முத்து மாலை, பலவகை

மணிகளாற்கோத்த மாலையும் ஆம்.

******************

நூலாசிரியரின் வரலாறு

************************

தொண்டை நாட்டின் காஞ்சிபுரத்தில் வேளாளர்களின் ஞானகுருவாக விளங்கியவர் குமாரசாமி தேசிகர். இவர் ஆண்டுதோறும் தவறாது திருவண்ணாமலைக் கார்த்திகை தீபம் கண்டு தொழுதுவரும் தகையாளர். திருவண்ணாமலையார் திருவருளால், சிவப்பிரகாசர், வேலையர், கருணைப்பிரகாசர், ஞானாம்பிகை எனும் மக்கட்செல்வத்தைப் பெற்று மகிழ்வுடன் வாழ்ந்து வந்தார். மக்களின் கல்விப்பருவத்திலேயே, குமாரசாமி தேசிகர் இறையடி சேர்ந்தார்.

பின்னர், மூத்தவர் சிவப்பிரகாசர் தம் தம்பியரொடு திருவண்ணாமலையெய்தி, ஆங்கு தெற்கு வீதியிலுள்ள திருமடத்தில் எழுந்தருளியிருந்த குருதேவரைக் கண்டு வணங்கி அங்கேயே இருந்துகொண்டு தாம் கற்கவேண்டிய நூல்களைக்கற்று வந்தார். ஆங்கோர்நாள், திருவண்ணாமலையை வலம்வரும்பொழுது, இறையருளால் “சோணாசலமாலை” என்னும் நூலை நூறுபாக்களாக இயற்றிப்பாடி இறைவனை வணங்கினார்.

பின்னர், சிவப்பிரகாச அடிகளார் தமிழ்மொழியிலுள்ள இலக்கண இலக்கியங்கள் கற்பான்வேண்டி, தணியா வேட்கையுடன் வடநாட்டுக்குத் தன் தம்பியருடன் சென்று வாலிகண்டபுரத்துக்குத் தென்பாலுள்ள துறைமங்கலம் அடைந்து ஆங்கோர் நந்தவனத்தில் சிவவழிபாடு செய்யுங்காலை அவ்வூரினதிபதியும் கல்வி கேள்விகளில் சிறந்தவருமான அண்ணாமலை ரெட்டியார் அங்கு வந்து வணங்கி நின்றார்; அடிகளின் நல்லருள் பெற விழைந்தார். அடிகளை அங்கேயே தங்கியிருந்து அருட்பணிபுரிதல் வேண்டுமென இறைஞ்சியதால், அடிகளாரும் ஒப்பினார். அதன்பின், அண்ணாமலை ரெட்டியார், தம் குருவாகிய சென்னவசவையர் திருமடத்திற்கு மேற்றிசையில் ஒரு திருமடங்கட்டுவித்து, அதில் அடிகளை இருக்கச் செய்து தானும் அணுக்கத் தொண்டனாக அருகிருந்து அறிவுரைகள் பெற்று இரண்டரையாண்டு ஆநந்தித்திருந்தார். அதன்பின் அடிகளார் தென்னாடு செல்ல விழைந்து தம் கருத்தை அண்ணாமலை ரெட்டியாரிடம் அறிவித்துப் புறப்பட்டுத் த்¢ருநெல்வேலியை அடைந்தார்.

திருநெல்வேலியை அடைந்த அடிகளார், ஆங்கிருந்த சிந்துபூந்துறையில் தருமபுர ஆதீன வெள்ளியம்பலவாண சாமிகள் இலக்கண இலக்கிய நூற்புலமையில் வல்லுனரெனக் கேள்வியுற்று, அவரிடம் சென்று வணங்கி நின்று தாம், “இலக்கணங் கற்கவேண்டி வந்தோமென்றார்.” அதற்கியைந்த குரு, சிவப்பிரகச அடிகளாரின் இலக்கியப் பயிற்ச்சியைச் சோதிக்க எண்ணி, “ஐயா! ‘கு‘விலாரம்பித்து, ‘ஊருடையான்‘ என்பதை இடையிலமைத்து, ‘கு‘என்னும் எழுத்தில் முடியுமாறு இறைவனைப் புகழ்ந்து பாடுக” என்றார்.

உடனே அடிகளார்:

“குடக்கோடு வானெயிறு கொண்டாற்குக் கேழல்

முடக்கோடு முன்னமணி வாற்கு - வடக்கோடு

தேருடையான் தெவ்வுக்குத் தில்லைதோல் மேற்கொள்ளல்

ஊருடையான் என்னும் உலகு.”

என்னும் வெண்பாவை இயற்றிப் பாடினார்.

பாநயமறிந்த குருபிரானும், அடிகளாரையும் அவர்தம் தம்பி வேலைய சாமிகளையும் அருகிருத்தி, இருவருக்கும் பதினைந்து தினங்களில் ஐந்து இலக்கணங்களையும் பாடம்சொல்லி அவர்களின் இலக்கணப் புலமையினை நிறைவுபெறச் செய்தார். அடிகளார் தனக்கு அண்ணாமலை ரெட்டியார் வழிச்செலவுக்காகத் தந்தனுப்பிய பொன்னில் 300 பொன்னைக் குரு காணிக்கையாகத் தர அதை மறுத்த குரு, “திருச்செந்தூரிலிருக்கும் ஒரு தமிழ்ப் புலவரை வென்று செருக்கழைத்து வாரும்; அதுவே குரு காணிக்கை” என்றார்.

கருத்தறிந்த சிவப்பிரகாச அடிகளார் திருச்செந்தூர் சென்று திருக்கோவில் வலம்வருங்கால், செருக்குற்ற புலவரைச் சந்த்தித்தார். சொற்போர் ஆரம்பித்தது. போட்டி என்ன? என்றதற்குத் திருச்செந்தூரார், “நாம் இருவரும் நிரோட்டக யகமம் (வாயிதழ் குவியா அடிமுதல் மடக்கு) பாட்டு முருகப் பெம்மானைப் போற்றிப் பாடவேண்டும்; முன்னர் பாடி முடித்தவற்கு, அ·தியலாதார் அடிமையாக வேண்டும்” என்றார். அடிகள் நிரோட்டக யமகவந்தாதியின் “கொற்ற வருணை” எனத் தொடங்கும் காப்புச் செய்யுளை முதற்கொண்டு “காயங்கலையநலி” என முற்றுப்பெறும் செய்யுளோடு, முப்பத்தியொரு கட்டளைக் கலித்துறைப் பாக்களை முதலில்பாடி முடித்தார். திருச்செந்தூராரோ, ஒரு பாடலைக்கூட முடிக்க இயலவில்லை. திருச்செந்தூராரை அடிமையாக்கித் தம் குரு, வெள்ளியம்பலத் தம்பிரானிடம் அவரை ஒப்புவித்தார். பின்னர் தம்பிரான், “தாங்கள் பாடிய செய்யுளில் சிவனுக்குகந்தது சிதம்பரமே எனக் குறிப்பாலுணர்த்தியதால், அத்தில்லையில் சில காலம் இருக்க” எனப் பணித்து விடை கொடுத்தார்.

அடிகளார் அவ்வாறே சிதம்பரத்தில் சிலகாலமிருந்து பின்னர் சிவதலங்களுக்குச் சென்று வணங்கிப் பின்னர் துறைமங்கலத்திற்குப் போய் அண்ணாமலை ரெட்டியாரின் அன்பு வேண்டுகோளுக்கிணங்கித் திருவெங்கைமாநகரில் தம்பொருட்டு அவரால் காட்டப்பட்ட திருமடத்தில் வாழ்ந்து, அந்நகரிலுள்ள பழமலைநாதரைப் போற்றி “திருவெங்கைக்கோவை” முதலிய நான்கு நூல்களை இயற்றித் தந்தார்.

பின்னர், அண்ணாமலை ரெட்டியார் “அடிகள் இல்லறம் மேற்கொள்ளவேண்டும்” என்று தம் உள்ளக் கிடக்கையைத் தெரிவிக்க அடிகள் உடனே,

“சேய்கொண்டா ருங்கமலச் செம்மலுட னேயரவப்

பாய்கொண்டா னும்பணியும் பட்டீச் சுரத்தானே

நோய்கொண்டா லுங்கொளலாம் நூறுவய தளவிருந்து

பேய்கொண்டா லுங்கொளலாம் பெண்கொள்ளல் ஆகாதே.”

என்னும் பாவால் தம் இசைவின்மையை உணர்த்தினர். இதேபோல, அடிகளின் தம்பிகள் இருவரிடமும் ரெட்டியார் வினவ, அவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்ள இயைந்தனர். இளவளிருவரின் இச்சையைப் புரிந்துகொண்ட அடிகள் இருவருக்கும் தக்கபடி திருமணம் செய்து வைத்தார்.

அதன்பின்னம், ரெட்டியாரோடு சிதம்பரம் சென்று, ஆங்கொரு திருமடம் கட்டுவித்து இறைவழிபாடு செய்துவந்தனர். அப்பொழுது, “தருக்க பரிபாஷை, சிவப்பிரகாச விலாசம், நால்வர் நான்மணிமாலை, சதமணிமாலை” ஆகிய நூல்களை இயற்றினார். பின் அங்கிருந்து கிளம்பி பல சிவத்தலங்களுக்கும் சென்று பின்னர் திருக்காட்டுப்பள்ளியை அடைந்தார். ஓர்நாள், தெருவில் ஒரு பெண் உப்பு விற்றதைக் கண்டார். தம் நுண்ணறிவால் அப்பெண் கல்வியறிவில் சிறந்தவளெனக்கண்டு அவளிடம்,

“நிறைய உளதோ வெளிதோ கொளுவோம்

பிறையை முடிக்கணிந்த பெம்மான் - உறையும்

திருக்காட்டுப் பள்ளி திரிபாவாய் நீயிங்

கிருக்காட்டுப் பள்ளி எமக்கு.”

என வினவ அப்பெண்,

“தென்னோங்கு தில்லைச் சிவப்பிரகா சப்பெருமான்

பொன்னோங்கு சேவடியைப் போற்றினோம் - அன்னோன்

திருக்கூட்டம் அத்தனைக்கும் தெண்டனிட்டோம் தீராக்

கருக்கூட்டம் போக்கினோம் காண்.”

என விடையிறுத்தாள்.

தெண்டனிட்ட பெண்ணுக்கு மெய்யுணர்வுண்டாக அருட் தீக்கை யளித்தார் அடிகளார்.

ரெட்டியாரொடு காஞ்சி செல்லும் வழியில் சாந்தலிங்க சுவாமிகளச் சந்தித்தார். சாந்தலிங்க சுவாமிகள் போரூர் செல்லும் காரணத்தை வினவ, அதற்கு அவர் சிவஞான பாலைய தேசிகரைத் தெரிசிக்கச் செல்வதாகக் கூறினார். பின்னர் இருவரும் போரூர் செல்லும் வழியில் புத்துப்பட்டு கிராமத்தில் தங்கி இருக்கும்போது, அடிகளாரை நோக்கி சாந்தலிங்க சுவாமிகள், சிவஞான பாலைய தேசிகரைப் புகழ்ந்து சில பாக்களை இயற்றவேண்டினார். அதற்கு அடிகளார், “யாம் மக்களைப் பாடுவதில்லை” என மறுத்தார். இரவு உறங்குங்பொழுது, முருகன் கனவில் தோன்றி ஒரு பாத்திரத்தில் விடுபூக்களை இட்டு, “இவற்றைத் தொடுத்து மாலையாக்கி எமக்கிடுவாயாக” எனக் கூறி மறைந்தார்.

உதயத்தில், சாந்தலிங சுவாமிகளிடம் கனவைக் கூறுகையில், “முருகன் உத்திரவு வந்துவிட்டது; பாடுங்கள்” என்றார். மறுக்கவியலாது, சிவஞான பாலைய தேசிகரின் பெருமையை, “நெஞ்சுவிடு தூது, தாலாட்டு” என்னும் நூல்களாக இயற்றிச் சிவஞான பாலைய தேசிகரின் முன் அரங்கேற்றினார். தேசிகரும் அடிகளாருக்கு உண்மையறிவைப் புகட்டினார். தேசிகனாரின் கட்டளைக்கிணங்கி சாந்தலிங சுவாமிகளுக்குத் தன் தங்கை ஞானாம்பிகையாரைத் திருமணம் செய்து கொடுத்துவிட்டு, ரெட்டியாரைத் துறைமங்கலத்துக்குச் செல்லுமாறு பணித்துவிட்டுத் தான் சிவஞான பாலைய தேசிகருடன் தங்கிவிட்டார்.

சிலகாலம் கழித்து, சிவஞான பாலைய தேசிகரிடம் விடைபெற்று காஞ்சி சென்று இறைத்தொண்டு புரிந்திருந்தபோது, நிசகுணயோகி என்பவரால் கன்னட மொழியில் இயற்றப்பட்ட விவேக சிந்தாமணியின் ஒரு பாகமாகிய வேதாந்த பரிச்சேதத்திற்கு வேதாந்த சூடாமணி என்னும் பெயரிட்டுத் தனி நூலாகப் பாடினார். இரேணுகர் என்னும் கணத்தலைவரால் அகத்தியருக்கு அருளப்பட்ட சித்தாந்த சிகாமணியையும் பாடினார். அத்தருணத்தேதான் அல்லமதேவராகிய பிரபுதேவர் வரலாறான இப் பிரபுலிங்க லீலையும் இயற்றி அருளினார்.

சிவப்பிரகாச அடிகளார் இன்னும், திருப்பளியெழுச்சி, பிள்ளைத்தமிழ், திருக்கூவப் புராணம், பழமலையந்தாதி, பிட்சாடன நவமணிமாலை, கொச்சகக் கலிப்பா, பெரியநாயகியம்மை ஆசிரிய விருத்தம், பெரியநாயாகியம்மை கட்டளைக் கலித்துறை, நன்னெறி ஆகிய நூல்களை இயற்றினார். அப்பொழுது, சதுரகராதி தொகுத்த வீரமாமுனிவர் வாதுசெய்ய அடிகளை அழைத்தார். அவர்தம் கொள்கையை மறுத்து, ஏசுமத நிராகரணம் என்னும் நூலை இயற்றினார்.

இறுதியாக, நல்லாற்றூரையடைந்து, சிவநாம மகிமை, அபிசேகமாலை, நெடுங்கழிநெடில், குறுங்கழிநெடில், நிரஞ்சனமாலை, கைத்தலமாலை முதலிய நூல்களையும், சீகாளத்திப் புராணத்தில் கண்ணப்ப சருக்கம், நக்கீரர் சருக்கம் ஆகியவற்றையும் பாடி முடித்துத் தன் முப்பத்திரண்டாம் அகவையில் புரட்டாசிப் பவுர்ணமியில் இட்டலிங்கப் பரசிவத்தில் இரண்டறக் கலந்தருளினார். அவர் இயற்றியவற்றில் என்னிடமிருப்பது பிரபுலிங்க லீலையின் கைப்படி மட்டுமே. மற்ற நூல்கள் யாரிடமிருப்பினும் கொள்ள ஆவல்மிக.

“புனை யெழில் வடிவி நாளோர்

பொற்கொடி கண்ட மைந்தர்

மனமெனப் புலவர் நெஞ்சம்

மருளும்இன் தமிழ்ப்பா மாலை

சினவிடை யவர்க்கே சாத்தும்

சிவப்பிர காசன் என்னும்

முனைவன் எம்அடிகள் பாத

முளரிகள் சென்னி சேர்ப்பாம்.”

குரு வாழ்க! குருவே துணை!!

சடை பின்னிவிடுதல்

4.6 மார வேள்சிலை வளைந்திடப் பூட்டிய வண்டு
நாரி யோர்தலை நெகிழ்த் துவிட் டெனவொரு நாரி
கார வாமலர்க் குழற்சடை கைபுனைந் தியற்றி
வீர வேனெடுங் கண்ணிதன் முதுகுற விடுத்தாள்

சிலை – வில்.
நாரி – நாணி.
ஓர் தலை – ஒரு பக்கம்.
நெகிழ்த்து விட்டென – சுழற்றிவிட்டாற் போன்ற.
ஒரு நாரி – ஒரு வண்ண மகள்.
கார் அவாம் – முகிலும் விரும்புகின்ற.
முதுகுஉற – முதுகில் தொங்க.

காமன் மலர் அம்பு பூட்டி விடும்போது மலரில் உள்ள வண்டு ஒரு புறம் சாய்ந்து கிடப்பதுபோல் மாயையின் சடை உள்ளதாம். அச்சடையை ஒரு பெண் தோழி கையால் பின்னிப் புனைகிறாள். வீரவேல் போன்ற நெடுங் கண்களையுடைய மாயை அதை முதுகில் தொங்க விடுகிறாள்.

பிரபுலிங்க லீலை – 4.7
**********************

நெற்றியில் திருவும் பிறையும் அணிதல்

4.7 பின்னும் வேணிவார் குழலெனுங் கரியபே ரரவம்
முன்ன மார்தரு சுடர்களை உமிழ்ந்திடு முறைபோல்
கன்னி வாணுதல் மிசைக்கதிர் பிறையோடு கவினப்
பொன்ன வாஞ்சுணங் கவிர்முலை ஒருத்திகை புனைந்தாள்.

வேணி – சடை
கரிய பேர் அரவம் – கரிய பெரிய பாம்பு.
ஆர்தரு – விழுங்கிய.
சுடர்களை – ஞாயிறு திங்கள்களை.
உமிழ்ந்திடு – கக்கிய.
வாள்நுதல் – ஒளிபொருந்திய நெற்றி.
கவின – அழகு செய்ய.
பொன் அவாம் – பொன்னும் விரும்பும்.
சுணங்கு – தேமல்.

பின்னால் தொங்கும் சடை கரும்பாம்பு போலவும், நெற்றியில் அணிந்த திருவும் பிறையும் ஆகிய அணிகள் அப்பாம்பு முன்னம் ஒருமுறை உண்டு இப்பொழுது உமிழ்ந்த சூரியன் சந்திரன் போலவும் தோன்றின. பின்னும் மாயையை அழகுசெய்யப் பொன்னும் விரும்பும் தேமலுள்ள கொங்கையை ஒருத்தி அழகுசெய்தாள்.

பிரபுலிங்க லீலை – 4.8
**********************

மாணிக்கச் சுட்டி அணிதல்

4.8 ஓதி யாகிய அறல்மிசைச் சுவடுற வூர்ந்து
தீதி லாதவொண் சந்தனத் திலகவெண் மதிக்குப்
போது மோர்சிறு பாம்பென மயிர்வகிர்ப் பொருந்தச்
சோதி மாமணிச் சுட்டியொன் றொருத்திதூக் கினளால்.

ஓதி – கூந்தல்.
அறல் – கருமணல்.
சுவடு – வடு.
ஒள் – ஒள்ளிய.
திலகவெண்மதி – பொட்டாகிய வெள்ளி திங்கள்.
போதும் – செல்லும்.
மயிர்வகிர் – மயிரை வகிர்ந்த இடம், (உச்சி).
தூக்கினள் – தொங்கவிட்டாள்.

நெற்றிச் சுட்டியைச் சிறு பாம்பாகவும், திலகத்தைச் சந்திரனாகவும், அச்சந்திரனைப் பற்றுதற்காக உச்சி வகிடாகிய அப்பாம்பு கூந்தலாகிய கருமணல் வழியூர்ந்து வந்ததாகவும், உருவகித்தார். மாயையின் உச்சி வகிர்ந்து அதில் மணிகள் பதிக்கப்பெற்ற சுட்டியை ஒருத்தி அணிவித்தாள்.

பிரபுலிங்க லீலை – 4.9
**********************

காதிற் குவளைமலர் அணிதல்

4.9 வேன லம்பதி கொலைவிட மூட்டிய வெவ்வேல்
மான அஞ்சனம் எழுதிய விழிபொர வரலால்
தான தன்பகை தனைத்துணை கொண்டுறுந் தகைபோல்
பான லஞ்செவி மிசையணிந் தனளொரு பாவை.

வேனல் அம்பதி – வேனிற் காலத்திற்குத் தலைவனாகிய அழகிய காமன். மான – ஒப்பாக.
அஞ்சனம் – மை.
பொர – போர் செய்ய.
தகைபோல் – தன்மைபோல்.
பானல் – கருங்குவளை.
பாவை – பெண். ஆகுபெயர்.

வேனிற் காலத்திற்குத் தலைவனாகிய அழகிய காமன் தொடுத்த வேல்போன்ற மையெழுதிய கண்ணுடைய மாயையின் செவிமீது குவளை மலரை அணிவித்தாள் மற்றொருத்தி.

குவளை மலர் கண்போறலின் கண்ணுக்குப் பகையாகவும், கண்கள் காதளவும் நீண்டு செல்லுதால் விழி போர் புரிய வருவதாகவுங் கூறினார்.

செவிமேல் நீலமலரை யணிந்தது தன்மேற் போர்செய்ய வரும் விழிகளுக்கு அஞ்சி அவ்விழிகளுக்குப் பகையாகிய நீலமலரைத் துணைச் சேர்த்துக் கொண்டிருப்பதுபோலத் தோன்றியது.

பிரபுலிங்க லீலை – 4.10
**********************

காதில் பொன்னோலைச் சுருளணிதல்

4.10 அடுத்து மாதவம் அழிமினென் றனங்கவேள் தமக்கு
விடுத்த வோலையைக் கண்கள்தம் மேற்பழி விளம்பில்
கொடுத்த வேள்மிசை நிந்தைகூ றுதற்குவைத் திருத்தல்
கடுத்து வாழ்தர ஒருத்திபொன் னோலைகா தணிந்தாள்.

அடுத்து – போய்.
அனங்கவேள் – காமன்.
விடுத்த ஓலை – அனுப்பிய வோலை.
பழிவிளம்பில் – நிந்தை கூறினால்.
கடுத்த – ஒத்து.
வாழ்தர – தோன்றும்படி.

மாயை கண்கள் மாதவத்தை யழிக்கும் ஆற்றலுடையன. ஆதலால் காமன் கண்களுக்குத் தனை ஆணை பொறித்த ஓலையனுப்பியதாகக் கூறினார்.

முனிவர்கள் தவத்தை அழிக்குமாறு காமவேள் தமக்கனுப்பிய ஓலையைக் கண்கள் தம்மேற் பழிச்சொல் வந்தால் எடுத்துக் காட்டிப் பழியைக் காமன் மீது போடுமாறு காதுகளிலே செருகி அணிவித்தாள் ஒருத்தி.

இக்கதியில், மாயை படுக்கையைவிட்டு எழுந்து நீராடுதல், ஆடையணிதல், அணிகலச் சாலைக்குச் செல்லுதல், பலவகையான அணிகலன்களைப் பூணுதல், மதுகைநாதனைப் பூசனை புரியப் பல்லக்கில் புறப்படுதல், அவள் செல்லும் ஆரவாரம், அரிவையர் கூட்டத்தைக் கண்ட ஆடவர்கள் தன்மை, கோயிலடைந்து பூசனை புரிந்து வழிபடல், இறைவன் முன்னிலையில் தேவர்களும் வியக்கும்படியாகத் திருக்கூத்து ஆடல், ஆகிய செய்திகள் விரிவாகக் கூறப்படுகின்றன.

பிரபுலிங்க லீலை – 4.1
**********************

4.1 பதியை மேவுறுங் காதல்நெஞ் சகத்தினுட் பதித்து
மதுகை நாதனை வரன்முறை வரிவிழி மாயை
உதய காலையில் பூசைசெய் நாள்களு ளொருநாள்
விதியை யோதுவன் குவிமனத் தவர்கொள விரித்து.

பதியை – தலைவனை,
பதித்து – அமைத்து,
வரன் முறை – விதிப்படி,
வரி – கோடு,
குவிமனத்தவர் – குவிந்த மனத்தினே யுடையவர், குவி, விரிந்து இது முரண்தொடை.

தலைவனைத் தன் காதல் நெஞ்சிலே பதித்து விதிப்படி வரி ஓடிய விழிகளை உடைய மாயை சூரிய உதயத்தில் பூசை செய்யும் நாட்களில் ஒருநாள் குவிந்த மனத்தினை உடையவர் கேட்க விதியை விரிவாக ஓதுவான்.

பிரபுலிங்க லீலை – 4.2
**********************

கதிரோன் எழுதுல்

4.2 விதுவைச் சேய்மையிற் கண்டலர் குவளைகள் மெலிய
முதிர்விற் பூணிள முலையெழில் மாயைதன் முகமாம்
மதியைச் சேர்தரு வரிக்கருங் குவளைகண் மலரக்
குதிரைத் தேரவன் எழுந்தனன் குணதிசைக் குன்றில்

விது – திங்கள்,
சேய்மை – தூரம்,
அலர் – மலர்ந்த,
முதிர் வில்பூண் – மிகுந்த ஒளியையுடைய அணிகலம்,
குணதிசைக் குன்று – கீழ்த்திக்கில் ஞாயிறு தோன்றும் மலை.

சந்திரனை அருகில் கண்ட குவளை மலர்கள் மலர்ந்தன. முதிர்வடையாத முலைஎழிலை உடைய மாயை தன்னுடைய மதிமுகத்தில் உள்ள குவளைக் கண்கள் மலர குதிரைத் தேரையுடைய கதிரவன் கிழக்கே உதித்தான்.

பிரபுலிங்க லீலை – 4.3
**********************

மாயை படுக்கையை விட்டு எழுந்து நீராடுதல்

4.3 அனைய காலையில் அன்னமென் தூவிபெய் யணைமேல்
தனியண் மமாயில் போல்துயின் றவள் துயில் தணந்து
வினையி னான்மலி மஞ்சனச் சாலையுள் மேவி
இனிய வாசநீ ராடினள் சேடிய ரேந்த.

அனைய காலையில் – அந்தக் காலைப்பொழுதில்,
தூவி – இறகு,
துயில் தணந்து – உறக்கம் நீங்கி,
வினையினால்மலி – தொழிற்பாட்டினாற் சிறந்த,
மஞ்சனச் சாலை – நீராடும் இடம்,
சேடியர் – தோழிப் பெண்கள்.

அக்காலைப் பொழுதிலே, அன்னத்தின் சிறகுகொண்டு செய்யப்பட்ட படுக்கையில் தனியாக மயில்போல் தூங்கிக்கொண்டிருந்த மாயை, துயில் எழுந்து நீராட்டும் கலையில் வல்லவர்கள் நிறைந்த நீராடுமிடத்துக்குச் சென்று, தோழிகள் ஏந்த வாசமிகு நீரில் நீராடினாள்.

பிரபுலிங்க லீலை – 4.4
**********************

ஆடையணிதல்

4.4 விலைவ ரம்பறி யாமணிக் கோவைசூழ் விளிம்பு
கலைய ணிந்தொரு தலைமுலை மேலலங் கரித்தாள்
முலையொ டுந்துகில் கண்டநாள் முதல்தொடர்ந் தன்றோ
இலகு றுங்கலை வல்லவர் கடபடா மென்றல்

விலை வரம்பு – விலையின் எல்லை,
மணிக்கோவை – மணிமாலை,
சூழ் – சூழ்ந்துள்ள,
விளிம்பு – கரை,
கலை – ஆடை,
ஒருதலை – அவ்வாடையின் ஒரு தலைப்பை,
இலகுறும் – விளக்குகின்ற,
கலை வல்லவர் – அறிஞர்.

விலை என்ன என சொல்ல முடியாத மணிகள் கோர்த்த கரையை உடைய துகிலை எடுத்து அதன் ஒரு முனையைத் தன் மார்பகத்தைப் பொத்தினாள். அது கண்ட நாள் முதல் புலவர்கள் கடபடாம் என்று பாட ஆரம்பித்தனர்.

கடபடாம் – குடமும் ஆடையும், கடபடாமென்ற எடுத்துக்காட்டிக் கூறுதல் அறிஞர் வழக்கு. கடம் – குடம், இது முலையையுணர்த்தியது.

பிரபுலிங்க லீலை – 4.5
**********************

அணிகலன்கள் பூணுமிடத்தை அடைதல்

4.5 மணிய மைந்தபொற் பாதுகை யொருத்திமுன் வைப்பப்
பிணிய விழ்ந்தசெந் தாமரைப் பதங்கொடு பெயர்ந்தே
அணிய ணிந்திடும் மண்டபத் தணைமிசை யமர்ந்தாள்
பணிய ணிந்திடு மங்கைய ரடைந்தனர் பலரே.

பாதுகை – மிதியடி.
பிணி அவிழ்ந்த – கட்டு விரிந்த.
அணி – அணிகலன்.
அணைமிசை – இருக்கைமீது.
பணி அணிந்திடு – அணிகலன் பூட்டிவிடுகின்ற.

மணிகள் பதிக்கப்பட்ட பொன்னாலாகிய மிதியடி ஒருத்தி முன்னே வைக்க, கட்டவிழ்ந்த செந்தாமரைப் பாதத்தில் அணிந்து அணிஅணிந்திடும் மண்டபத்தின் இருக்கையில் அமர்ந்தாள், மாயை. ஒவ்வோர் அணி பூட்டுவதில் ஒவ்வொருவர் சிறந்தவராக இருப்பதால் பலர் அடைந்தனர் என்றார்.

சங்கரனே மாயைக்குத் தலைவன் என்று குரு கூறுதல்

3.71 கொங்கவிழ் தொடையினாய் கூன்கொக் கன்றுவான்
கங்கையை யடைவது கடவு ளன்னமே
மங்கையை யணைபவர் மனித ரல்லர்நம்
சங்கர னேயிவள் தலைவ னென்றனன்.

தொடையினாய் – மாலை புனைந்தவனே.
கூன் – வளைவு,
வான் – உயர்வினையுடைய,
சங்கரன் – இன்பத்தைச் செய்பவன்.

கொங்கவிழ் மாலையுடையவனே! கொக்கு கங்கையை அடையாது; அன்னம்தான் கங்கையை அடையும். மாயையை மணக்கப் போவது மனிதர் இல்லை; நம் இறைவன் சங்கரனே இவள் தலைவன் என்றான்.

அன்னம் கங்கையையடைவது போல இவளை அணையும் தலைவன் சங்கரன் என்றனன்.

பிரபுலிங்க லீலை – 3.72
**********************

இறைவன் இவளுக்கு எளியனோ எனல்

3.72 மாலுநான் முகனுநா டரிய வள்ளலிவ்
வேலவார் குழலினாட் கெளிய னோவென
ஆலமார் மிடற்றினோ னன்பர் வேண்டிய
கோலமாய் நணுகுமீ துண்மைக் கூற்றென்றான்.

மால் – திருமால்,
ஏலவார் குழலினாள் – மயிர்ச்சாந்துப் பூசப்பெற்ற கூந்தலையுடையவள், ஆலம் – நஞ்சு,
மிடறு – கண்டம்,
கோலம் – வடிவம்,
நணுகும் – சேருவன்,
ஈது – இது.

திருமால், பிரமன் ஆகியோரும் நாட முடியாத வள்ளல் சிவன். மயிர்ச்சாந்துப் பூசப்பெற்ற கூந்தலையுடைய நம் மாயைக்கு எளிதாகக் கிடைப்பானோ? நஞ்சு உட்கொண்டதால் நீல நிறமுடைய கழுத்தை உடைய சிவன் அன்பர்கள் வேண்டிய வடிவம் கொண்டு காட்சி கொடுப்பான். இது உண்மைக் கூற்றே!

பிரபுலிங்க லீலை – 3.73
**********************

குரு, மாயைக்கு இறை வழிபாட்டு முறையை உணர்த்தல்

3.73 இன்னணம் அரசனோ டியம்பி மாயையாம்
கன்னியை விளித்தவள் கருத்தி ணங்குறச்
செந்நிலை தனையுப தேசித் தேகினான்
தன்னிகர் குருபரன் தனதி டத்தரோ.

இன்னணம் – இவ்வாறு,
விளித்து – அழைத்து,
செந்நிலை – செம்மையான வழிபாட்டு முறை,
உபதேசித்து – கூறி,
தன்னிகர் – தனக்குத் தானே நிகராகிய.

அகங்காரனாகிய குரு, இப்படியாக அரசனிடம் கூறி மாயையாம் கன்னியை அழைத்து அவள் கருத்தை இணங்கச் செய்து, செம்மையான வழிபாட்டு முறைதனை உபதேசித்துத் தன் இடத்துக்குச் சென்றான்.

பிரபுலிங்க லீலை – 3.74
**********************

மாயை, மதுகை நாதனை வழிபடல்

3.74 குருவருள் மொழிநெறி கொண்டு மாயைதான்
வரவன வசைநகர் மதுகை நாதனைப்
பரவினள் அருச்சனை பயின்று பூசனைக்
கருவிகள் முழுவதுங் கடைப்பி டித்தரோ.

வர – மேலான,
பரவினள் – வழிபட்டாள்,
பூசனைக் கருவிகள் – பூசனைக்கு வேண்டிய பொருள்கள்,
கடைப்பிடித்து – தேடிக்கொண்டு,
மதுகைநாதன் – மதுகேசுரன், இது அந்நகர் ஈசன் பெயர்.

மாயை, குரு அருள் மொழி வழிகாட்டியபடி, மேலான வனவசை மாநகர் வாழும் மதுகை நாதனாம் சிவனை, பூசனைக் கருவிகள் அனைத்தும் கொண்டு அருச்சனை புரிந்து முறைப்படி வழிபட்டாள்.

மூன்றாவது மாயையின் உற்பத்தி கதி முடிந்தது.

############################################