3. தன்பால்

*************

31. உயர்ஞான தரிசனம் (301-310)

************************************************

301. கொண்டிடு மண்டல மூன்றங்கி தன்னையிப்

பிண்டமு மூழி பிரியா.

சூரிய சந்திர அக்கினி கலைகளை உந்திக்கமலத்தில் உள்ள அக்கினி மண்டலத்தில் சேர்த்துவிட்டால், உயிரையும் உடலையும் காலம்(ன்) பிரிக்கச் சக்தியற்றுப் போய்விடும்.

302. வெள்ளி புதனொடு திங்க ளிடமெனத்

தள்ளுமின் கால சரம்.

திங்கள், புதன், வெள்ளி ஆகிய மூன்று கிழமைகளிலும், சந்திர கலையைப் பிங்கலையில் சேர்க்க வேண்டும்.

303. செவ்வாய் சனிநா யிறுவல மாகவே

கொள்ளிலிவ் வாறிடரு மில்.

செவ்வாய், சனி, ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில், சூரிய கலையைச் சந்திரனிடம் சேர்க்க இடறொன்றும் வராது.

304. வளர்பொன் னிடம்பிறைத் தேய்வு வலமாம்

வளர்பிறை யென்றே மதி.

வளர்பிறை வியாழக் கிழமைகளில் சந்திரகலையை சூரியகலையிலும், தேய்பிறை வியாழக் கிழமைகளில் சூரியகலையைச் சந்திரகலையுடனும் சேர்க்கவேண்டும். இவ்விரண்டு ஞானவினையும் வளர்பிறையாம்.

305. வலத்திற் சனிக்கே யிராப்பகல் வாயு

செலுத்துபே ராது செயல்.

சனிக்கிழமைகளில் மட்டும் இரவும் பகலும் சூரியகலையைப் பிரித்து இடப்பக்கம் பாய்ச்சும்போது, அபானனையும் சேர்த்துப் பாச்சுதல் வேண்டும்.

306. இயங்கும் பகல்வலமி ராவிடம் வாயு

தயங்குறல் நாடிக்குட் டான்.

குண்டலியின் மத்தியில் உதிக்கும் பிராணாபான வாயுக்கள், பகலில் வலத்திலும், இரவில் இடப் பக்கத்திலும் உலாவிவரும்.

307. அரசறி யாம லவன்பே ருறைந்துத்

தரைதனை யாண்ட சமன்.

அரசன் தன் உருவத்தை வெளிப்படுத்தாது நாட்டை அரசாளுவது போலத்தான், ஞானவினை புரிதலும்.

308. கல்லாத மூடர் திருவுருக் கொண்டிடச்

செல்லாத தென்ன செயல்.

படிக்காத (ஞானம் புரியாத) மூடர்கள் திருவுருவை அடையவேண்டி, புண்ணிய காரியங்கள் என்று சொல்லப்படும் காரியங்களைச் செய்தால், இறைப் பதத்தை அடைய இயலாது. ஞானவினையில் முழுவதும் சலனமில்லது ஈடுபட்டால்தான் இறைப்பதம் கிட்டும்.

309. திருவருட் பாலைத் தெரிந்து தெளியில்

குருவிருப் பாமென்று கொள்.

ஞானக் குறள் - திருவருட்பாலின் உட்கருத்தை அறிந்து, தெளியும் நிலையில், வழிநடாத்த ஞானாசிரியன் நம்மைத்தேடி வருவான்.

310. கற்கிலுங் கேட்கிலும் ஞானக் கருத்துற

நிற்கில் பரமவை வீடு.

ஞான நூல்களைப் படிப்பதாலும், கேட்பதாலும், ஞான எண்ணமுதித்து, ஞானவினை செய்வானேயாகில், வீடுபேறு என்றழைக்கப்படும் சிவத்தையடைவான்.

***********************************************************

இறையருளால் ஞான குறள் முற்றிற்று

***********************************************************

3.தன்பால்

***************

30. துரிய தரிசனம் (291-300)

**************************************

291. வன்னிய தெட்டு மதியம் பதினாறு

முன்னிய பன்னிரண்டு முள்.

முதன்மையான சூரியனுக்குப் பன்னிரண்டு கலைகளும், அங்கிக்கு எட்டு கலைகளும், சந்திரனுக்குப் பதினாறு கலைகளுமுள்ளன.

292. சூரியன் வன்னியொன் றாகிடிற் சோமனாம்

பாருமி னீது பயன்.

சூரியனோடு அக்கினி கலந்தபின் சந்திரன் உதிப்பான். அந்த ஆநந்தத்தை நீங்களே உணர்ந்து அறிக.

திருமந்திரம்:

“குரவ னுயிர்முச் சொரூபமுங் கைக்கொண்

டரிய பொருள்முத் திரையாகக் கொண்டு

பெரிய பிரானடி நந்திபேச் சற்று

வுருகிட என்னையங் குய்யக்கொண் டானே.”

உயிர்முச்சொரூபம் = தூலம், சூக்குமம், காரணம்.

அரிய பொருள் = உடல், பொருள், ஆவி.

முத்திரையாக = காணிக்கையாக.

பேச்சற்று = மவுனமாய். குரவன் = ஞானகுரு.

சிவகுருவாம் இறைவன், உயிருடைய பருமை(தூலம்), நுண்மை(சூக்குமம்), முன்மை(காரணம்) எனும் மூவகை உடல்களையும் இரவலை ஏற்பதுபோல் தன்னுடைமை ஆக்கிக்கொள்ளுகிறான். உடல், பொருள், ஆவி ஆகியவைகளைக் காணிக்கையாகக் கொள்கிறான். சிவத்திருவடியாம் நந்தி என்னை உய்யக் கொண்டான். அதனால் உள்ளமுருகி இன்பவெள்ளம் பெருகியது.

293. மதியொடு வன்னியொன் றாகவே வந்தால்

கதிரவ னாமென்று காண்.

சந்திரனோடு அக்கினி ஒன்றாய்க் கலந்து வெளிப்படில் சூரியான் தானாக வெளிப்படுவான்.

294. மதிக்குட் கதிரவன் வந்தங் கொடுங்கில்

உதிக்குமாம் பூரணைச் சொல்.

சூரியன் அக்கினியுடன் கலந்துவந்து சந்திரனுடன் ஒடுங்கில் அதுவே பதினாறு கலைகளோடு கூடிய பருவமாம்.

திருமந்திரம்:

“அங்கி மதிகூட வாகுங் கதிரொளி

யங்கி கதிர்கூட வாகு மதியொளி

யங்கி சிவத்தினிற் கூடவத் தாரகை

தங்கி யதுவே சகலமு மாமே.”

மூலத்தீயும் திங்களின் கதிரும் சேரப் பகலவன் கதிரொளி விளங்கும். மூலத்தீயும் கதிரவன் கதிரும் சேர்ந்தவிடத்து மதியொளி திகழும். மூலத்தீ திருவட் உணர்வோடு கலந்தக்கால் விண்மீனை ஒத்த ஆவிகளின் ஒருநிலைத் தங்குதல் ஏற்படும். அந்நிலையே எல்லாம் ஆகும் நிலையாம்.

295. தோற்றுங் கதிரவ னுண்மதி புக்கிடில்

சாற்று மமாவாசை தான்.

உடலினுள் சூரியகலையும் சந்திர கலையுமொன்ற காருவா (அமாவாசை)தான். ஆக அமாவாசையில் செய்யவேண்டிய காரியங்களை ஞானியர், சூரிய கலையும் சந்திர கலையும் கலக்கும்போது செய்வர்.

296. வன்னி கதிரவன் கூடிடி லத்தகை

பின்னிவை யாகு மெலாம்.

காருவா (அமாவாசை), வெள்ளுவா (பூர்ணிமை) எல்லாம் உடலுக்குள், சூரிய சந்திர கலைகளின் புணர்ச்சியால்தான்.

297. அமாவாசை பூரணை யாகு மவர்க்குச்

சமனா முயிருடம்பு தான்.

சூரியனிருக்கும் ஓரை(இராசி)யில் சந்திரன் சேர அமாவாசையும், சந்திரன் சூரியனுக்கு ஏழாம் இராசியில் சேரும்போது பூர்ணமையாகவும் ஆகும்.

அதைச் சூக்குமத்தில் உடலில் செய்து உணர்வோருக்கு, உடலும் உயிரும் சமமாக ஒன்றைவிட்டு ஒன்று பிரியாமலும் இருக்கும்.

298. அண்டத் திலுமிந்த வாறென் றறிந்திடு

பிண்டத் திலுமதுவே பேசு.

அண்டத்தில் எப்படி சூரிய சந்திரர்களின் சேர்க்கையுண்டோ அப்படியே பிண்டத்திலுமுண்டாம். “அண்டத்திலுள்ளது பிண்டத்தில்.”

299. ஏறு மதிய மிறங்கிடி லுறங்கிடும்

கூறுமப் பூரணை கொள்.

சூரியன் சந்திரன் இரண்டும் சேரும்நாள் காருவா(அமாவாசை)யாகவும், பிரிந்த நாள் முதல் மறுபடியும் சேர்வதற்கு முன்னாள் வரை வெள்ளுவா (பூர்ணிமை) வாகவும் ஞானிகள் கொள்ளல் வேண்டும். ஏனெனில், தேய்வுக்கு ஞானவினையில் இடம் கொடுக்கலாகாது. பூரண கலையொடு சந்திரன் சூரியனுடன் சேருவதால், இரவும் பகலும் ஒழிந்து, இராப்பகலற்றவிடத்தில் ஆநந்தத்தில் உதிக்க இயலும்.

திருமந்திரம்:

“எய்து மதிக்கலை சூக்கத்தி லேறியே

யெய்துவ தூல மிருவகைப் பக்கத்து

ளெய்துங் கலைபோல வேறி யிறங்குமாந்

துய்யது சூக்கத்துத் தூலத்த காயமே.”

மதியின் தேய்தலும் வளர்தலுமாகிய இருவகைப் பக்கத்துமுள்ள கலைகள் நூண்மையிலிருந்து பருமையாய் விளங்குவதற்கும், பருமையிலிருந்து நுண்மையாய் ஒடுங்கி மறைவதற்கும் எடுத்துக்காட்டாய் இருப்பன. அதுபோல, மனு உடலும் நுண்மையிலிருந்து பருமையாய் விளங்குதலும், பருமையிலிருந்து நுண்மையாய் ஒடுங்குதலும் இருக்கிறதெனக் கொள்ளவேண்டும். உடல் மல நீக்கத்திற்காகத் தரப்பட்டது.

“ஆகின்ற சந்திரன் சூரிய னங்கியு

ளாகின்ற ஈரெட்டொ டாறிரண் டீரைந்து

ளேகின்ற வக்கலை யெல்லா மிடைவழி

யாகின்ற யோகி யறிந்த வறிவே.”

சந்திரன் ஈரெட்டு = சந்திரகலை 16.

சூரியன் ஆறிரண்டு = 6 X 2 = 12.

அங்கி ஈரைந்து = 2 X 5 = 10.

இடைவழி = இடகலை.

ஞாயிறு, திங்கள், தீ ஆகிய முக்கலைகளையும் அகமுகப் பயிற்சியால் நடுநாடி வழியாக மேலேத்துவர். அங்ஙனம் செய்தவரின் உடல் எழிலுற விளங்கும்.

300.உதிக்கு மதியமுங் கண்டங் குறங்கில்

மதிக்கு மமாவாசை யாம்.

அண்டத்தில்:

காருவா(அமாவாசை)க்கு அடுத்த நாளாம் பிரதமை திதியில் சந்திரனைக் கண்டுறங்க நல்லது என்பர் மூத்தோர்.

பிண்டத்தில்:

சூரியனை(சூரிய கலையை) விட்டு சந்திரன் (சந்திரகலை) பிரியும்பொழுது விழி எப்படியிருக்குமோ, அந்நிலயில் இருந்து ஞானவினையாம் தவம் செய்ய, அமாவாசையாம் இருளாம் (சூனிய இருளாம் கன்சூல் மகபியாவென்னும்) அன்னையைக் காணலாம்.

3. தன்பால்

****************

29. மெய்நெறி (281-290)

********************************

281. செல்லல் நிகழல் வருங்கால மூன்றினையுஞ்

சொல்லு மவுனத் தொழில்.

உந்திக்கமலத்தில் செய்யும் ஞானவினையினால் முக்காலத்தையும் அறிந்து கொள்ளலாம்.

திருமந்திரம்:

“விளங்கிடும் வாயுவை மேலெழ வுன்னி

நலங்கிடுங் கண்டத்து நாபியி னுள்ளே

வணங்கிடு மண்டலம் வாய்த்திடக் கும்பிச்

சுணங்கிட நின்றவை சொல்லலு மாமே.”

கும்பிச்சு = நிறைந்து. நலங்கிடுதல் = ஒடுங்குதல். ஒடுங்கும் கழுத்திலும் கொப்பூழிலும் உள்ள உயிர்ப்பை மேல்நோக்கி எழுமாறு நினைந்து கழுத்தைச் சுருக்கிச் சாலந்திரை முத்திரை, ஒட்டியாணப் பிணிப்பு முத்திரை ஆகியவைகளைச் செய்ய வேண்டும். அப்படிச் செய்ய சாலந்திரையால் மெய்யமிழ்து கீழ் ஒழுகுதல் தடைப்படும். ஒட்டியாணப் பிணிப்பால் உயிர்ப்பு மடங்கும். நெற்றி மண்டிலத்தே அமிழ்து நிறையும்.

“சொல்லலு மாயிடு மாகத்து வாயுவுஞ்

சொல்லலு மாகு மண்ணீர்க் கடினமுஞ்

சொல்லலு மாகு மிவையஞ்சுங் கூடிடிற்

சொல்லலு மாந்தூர தரிசனந் தானே.”

மாகம் = பரவெளியாம் விண். தூரம் = பரவெளி. நிலம், நீர், தீ, வளி, விண் ஆகிய ஐம்பூதங்களும் உடலில் ஒருமுகப்பட்டுக் கூடினால் உயிர்ப்பு கைவயப்படும். உயிர்ப்பு வயப்பட பரவெளி முழுமுதற் சிவத்தை அருட்கண்ணால் கண்டு கும்பிடலாம்.

“தூர தரிசனஞ் சொல்லுவன் காணலாங்

காராருங் கண்ணி கடைஞான முட்பெய்திட்

டேராருந் தீபத் தெழிற்சிந்தை வைத்திடிற்

பாரா ருலகம் பகன்முன்ன தாமே.”

ஆருலகம் = உலகியல் துய்ப்பு. கடைஞானம் = முடிந்த ஞானம். பரவெளியில் சிவத்தை வணங்குவதைச் சொல்வேன். மழைபோன்ற கண்ணையுடைய திருவருளால் முடிஞானம் எனப்படும் அறிவில் அறிவாம் (ஞானத்தில் ஞானமாம்) திருவடி உணர்வை உணர்வில் கொண்டால், அவ்வுணர்வு உள்ளத்தே அழகு மிக்க ஒளிவடிவாகும். உள்ளம் அழகு மிக்க உள்ளமாகும். இவ்வுள்ளம் அமைந்தோர்க்கு உலகும் உலகியல் துய்ப்பும் பகலில் கணப்படும் பொருள்போல் தெள்ளிதே விளங்கும்.

தூரதெரிசனம் முக்காலத்தையும் உணர்த்தி விடும்.

282. பஞ்சிற் படுபொறி போலப் பரந்திருந்து

துஞ்சாது ஞானச் சுடர்.

மூலாக்கினியை எழுப்பி அறிவுடன் இணைத்துவிட்டால், பஞ்சில் பட்ட நெருப்பு போல அறிவுச் சுடரானது பரவி, மறையாமலிருந்து அவியாது ஒளிவீசிக்கொண்டிருக்கும்.

283. இமைப்பிற் பரந்தங் கொடுங்கு மின்போல்

நமக்குட் சிவன்செயல் நாடு.

இமைகொட்டும் நேரத்தில் உதித்துப்பரவி, உதித்த இடத்திலேயே மறையும் மின்னலைப்போல், சிவன் செயலும் நம்முள் தோன்றி மறையும்.

284. குவித்து மனத்தைக் குவித்துள்ளே யோங்கில்

செவித்துப் பெறுவ தெவன்.

ஒரே சிந்தையுடன், மனதில் நினைப்பற்று பிரணவத்தின் மத்திய பாகத்தில் எழும் கலைகளைக் கூட்டி மேலேற்றி நிற்க அதைவிட மேலானதில்லை.

285. காலுந் தலையு மொன்றாகக் கலந்திடம்

நாலா நிலையென நாடு.

காலாகிய பிராணாபான வாயுக்களும், தலையாகிய பிரணவ உச்சியும் ஒன்றாய்க் கலந்தவிடம் நாலாம் நிலையாகிய துரியம் ஆகும்.

திருமந்திரம்:

“துரிய மிருப்பதுஞ் சாக்கிரத் துள்ளே

நரிகள் பதினாலு நஞ்சுண்டு செத்தன

பரிய புரவியும் பாறிப் பறந்தது

துரிய மிறந்திடஞ் சொல்லவொண் ணாதே.”

துரியாதீதம் = துரியம் இறந்த இடம்; அப்பால்.

நரிகள் பதினாலு :-

கன்மேந்திரியம் 5,

ஞானேந்திரியம் 5,

அகக்கலன்களாம் அந்தக்கரணம் 4, ஆக 14.

பரிய புரவி = விரைந்து செல்லும் ஓசை முதலிய 5.

பேருறக்கமாகிய துரியம் இருப்பது நனவாகிய சாக்கிரத்துக்குள்ளேதான். இப்பதினான்கு கருவிகளும் புற நுகர்ச்சியில்லாததால் நஞ்சுண்டது போலாகி ஒத்து அடங்கின. புலன்கொள்ளும் புலன்கள் பத்தும் புரவியைப் போல் தொடர்வின்றிப் பறந்தது. உயிர்ப்பு அடங்கலாகிய துரியாதீதத்தில் நிகழும் நிலயிலுள்ள இன்பம் இத்தன்மையது எனச் சொல்ல இயலாது.

286. மூல நிலமிசை மூன்றா நிலத்தினில்

ஆல மருந்துஞ் சிவம்.

உடலின் மூலமாம் கண்களுக்குள் இருக்கும் மணிபூரகமாகிய நாபிக்கமலத்துள் விடமருந்திய நீலகண்டமுள்ளான்.

திருமந்திரம்:

“மூலத்து மேலது முச்சது ரத்தது

காலொத் திசையிற் கலக்கின்ற சந்தினில்

மேலைப் பிறையில் நெற்றிநேர் நின்ற

கோலத்தின் கோலங்கள் வெவ்வேறு கொண்டதே.”

மூலத்து = எருவாய்க்கு. கால் = உயிர்ப்பு.

சந்தினில் = இணைப்பில். கோலங்கள் = தோற்றங்கள்

மேலைப்பிறை = மேலேயுள்ள சந்திர மண்டிலம்.

நெற்றிநேர் = புருவ நடுவு.

மூலத்துக்கு மேலாக முக்கோனமும் நாற்சதுரமும் உள்ளன. உயிர்ப்புகள் ஒத்துப் பொருந்த கூடும் இணைப்பில் திங்கள் மண்டிலத்திலிருந்து கணப்படும் அழகிய திருக்கோலங்கள் வெவ்வேறாகும்.

“மூலத்து வாரத்து மூளு மொருவனை

மேலைத் துவாரத்து மேலுற நோக்கிமுற்

காலுற்றுக் காலனைக் காய்ந்தங் கியோகமாய்

ஞாலக் கடவூர் நலமா யிருந்ததே.”

மூலாதாரத்தில் உள்ள நடுநாடி வழியாக உயிர்ப்பினை ஏற்றி உச்சித்துளையினுள் செலுத்தல் ஞானவினையின் அடிப்படை. அங்ஙனம் செலுத்தப் பரவெளியில் சிவம் காட்சியளிக்கும். அவ்வாறு வழிபாடு செய்தவனின் ஆவியைக் கொண்டுபோக வந்த காலனைக் காலால் உதைத்துக் காய்ந்தவன். எவராலும் கடக்க முடியாத மரணத்தைக் கடக்க நிலைகளமான இடமாதலின் அவ்வூர் கடவூர் ஆயிற்று.

287. எழுஞ்சுட ருச்சியின் மேன்மனம் வைக்கத்

தொழிலொன் றிலாத சுடர்.

உந்திக்கமலித்திலிருந்து எழும் சுடரின் உச்சியின்மேல் மனம் அசைவற்று நின்றால் சுடரும் அசைவற்ற நிலையில் நின்று ஒளிவீசும்.

288. அடைத்திட்ட வாசலின் மேன்மனம் வைத்துப்

படைத்தவன் தன்னையே பார்.

மூடியிருக்கும் இரு உதயக் குகையின் வாசலின்மேல் அசைவற்ற மனத்தை நிறுத்தித் தன்னை அகண்டமாகப் பார். இங்கு படைத்தவன் என்பதற்கு, கண்கள் எனப் பொருள்படும். கண் பார்த்தவுடன்தான் எல்லாம் தெரிகிறது. மனம் விழிக்கிறது. பொருள் தெரிந்து புரிகிறது.

289. அறுபதொ டாறு வருட மிதனை

உறுதிய தாக யுணர்.

சந்திர கலைகள் பதினாறையும், அவற்றைச் செலுத்த வேண்டிய தந்திரங்களின் வழியையும் ஒரு வருட காலம் பழகவேண்டும்.

திருமந்திரம்:

“முடிந்திட்டு வைத்து முயங்கிலோ ராண்டி

லணிந்த அணிமாகை தானா மிவனுந்

தணிந்தவப் பஞ்சினுந் தானொய்ய தாகி

மெலிந்தங் கிருந்திடும் வெல்லவொண் ணாதே.”

முடிந்திட்டு = அடக்கி.

அகத்தவமாம் யோகத்தில் திளைத்து இருந்து கலவி இன்பத்திற்கேங்கி விந்துவை விரயம் செய்யாது (பானுவில் விடாது) முடிந்து(அடக்கி) வைக்க புகழ்ந்து கூறப்பட்ட பஞ்சினும் நுண்ணிய(நொய்) அணிமா ஓராண்டினில் கைவரப்பெறும்.

290. அட்டமா சித்தி யடையுமோ ராண்டினில்

இட்ட மிதனைத் தெளி.

மேற்கூறிய விடயங்களை அறிந்து, தெளிந்து, செயலாற்ற ஓராண்டினில் அட்டமா சித்திகளுஞ் சேரும்.

3. தன்பால்

*************

28. ஞானம் பிரியாமை (271-280)

**********************************************

271. பிறந்திட மாலிடம் பேரா திருப்பின்

இறந்திடம் வன்னி யிடம்.

ஞானவினைக்கு வேண்டிய தத்துவங்கள் வெளிப்படுமிடம், திருமால் வாழும் மணிபூரகமாகிய உந்திக் கமலமே. அவ்விடத்தைத் திறக்காமலிருப்பின், நாம் இறந்தபின் சேரவேண்டியது வன்னியாகிய அக்கினியிடமே.

272. சாகா திருந்த தலமே மவுனமது

ஏகாந்த மாக விரு.

இறவாது தடுக்கும் பொருள்களின் இருப்பிடமே மவுனமாகிய நாபிக்கமலம்தான். அங்கே, நோக்கைக் கருத்துடன் இணைத்துச் சலனமின்றி இரு. உந்திக்கமலம் திறப்பதற்கு முந்தி தோற்றாமல் அதற்குச் சம்பந்தமில்லாத வினையினால் திறந்து எல்லாவற்றையும் தோற்றுவிப்பதால் மவுனம் எனப் பெயர் பெற்றது.

273. வெளியில் விளைந்த விளைவின் கனிதான்

ஒளியி லொளியா யுறும்.

அண்டத்திலுண்டான கனியாகிய அன்னமே, மூலாக்கினியில் கலந்து வெண்ணிற ஒளியாய் நிற்கும்.

274. மறவா நினையா மவுனத் திருக்கில்

பிறவா ரிறவார் பினை.

பினை = பின்னர்

நினைப்பு மறப்பற்று மவுன நிலையில் ஞானவினை ஆற்றியவனுக்கு பிறப்பு, இறப்பு கிடையாது.

275. குருவாம் பரநந்தி கூடல் குறித்தாங்

கிருபோது நீங்கா திரு.

உந்திக்கமலத்தில், நந்தி குருவாம் சிவம் உதிக்குமட்டும் மவுனத்தில் நிலைத்து நில்.

276. சுந்திரச் சோதி துலங்கு மிடமது

மந்திரச் சக்கரமு மாம்.

சக்கரமாகிய திருவடிகளைக் கண்டு அதனால் புரியும் ஞானவினையால் மந்திரமாகிய பிரணவம் வெளிப்படும். அதன் மத்தியில் உள்ள உந்திக்கலமாகிய மவுனத்தில் இருந்து வெளிவரும் அழகிய சோதியே சிவம்.

277. தூராதி தூரஞ் சொல்லத் தொலையாது

பாராப் பராபரம் பார்.

பர, அபர வித்தைகள் காணாதோருக்குத் சொல்ல முடியாத தூரமாயும், கண்டவருக்கு வெகு அருகிலும் இருக்கும்.

278. ஈரொளி யீதென் றிறைவ னுரைத்தனன்

நீரொளி மீது நிலை.

குருநந்தி எனும் சிவன், மேலும் கீழுமாய் இருக்கும் நாத ஒளியையும், பிந்து ஒளியையும், இதுதான் எனக் குறிப்பாலுணர்ந்து, அதன் மத்தியில் உள்ள நீர்மண்டலமாகிய உந்திக்கமலத்திலிருந்து ஒளி வெளிப்படும் இடமே மவுனமெனச் சொன்னான்.

திருமந்திரம்:

“மேலொளி கீழதன் மேவிய மாருதம்

பாரொளி யங்கி பரந்தொளி யாகாசம்

நீரொளி செய்து நெடுவிசும் பொன்றிலும்

மேலொளி யைந்து மொருங்கொளி யாமே.”

மேலொளி = ஆகாயம். மாருதம் = காற்று.

பார் ஒளி = மண்.

ஐம்பூதங்களில் மேலாக நிற்கும் ஒளி ஆகாயம். அதைத் தடவி வரும் ஒளிப்பொருள் காற்று. காற்றைச் சார்ந்து ஒளி வீசுவது தீ. எல்லா இடத்தும் பரந்துள்ளது நிலம். அதன்மேல் விளங்குவது நீர். மேற்கூரிய ஐந்து ஒளிகளும் ஒருங்கிணைந்து ஒறே ஒளியாகிய சிவவொளியாய்த் திகழ்கிறது.

279. அந்தமு மாதியு மில்லா வரும்பொருள்

சுந்தர ஞானச் சுடர்.

முதலும் முடிவுமற்ற அருமைப்பொருளாம் கருத்தில் நினைவே ஞானச் சுடராம்.

280. இதுமுத்தி சாதனமென் றேட்டில் வரைந்து

பதிவைத் தனன்குரு பார்.

இதுதான் முத்திக்கு வழியென ஏட்டில் வரைந்து பதியாகிய இறைவன் குரு (இருள்நீக்குபவன்)வை நம்கபாலக் குகையில் வைத்தான்; அதைப் பார்.